Michael's Dispatches
Defense Motion for Appropriate Relief- Loss of Detailed Counsel
Please click on the following links to view: Declaration in U.S. v. Wuterich GovtBriefonCaptMuthICOSgtHohman Loss of Counsel Hutchins Motion
Add comment (0)
Little Girl (Mosul) Thai Translation
Published: 27 July 2010
Please click here to view the entire article as a pdf.
Podcast: Michael Yon with Military.com
Michael Yon with Military.com re: British forces in Sangin, Afghanistan (2009)
Even as the World Watched IV: Peaceful, or Pistol?
12 July 2010 During the Thailand fighting in May, the rain of media mixed with the dust of politics, creating mud that left honest people feeling bogged down. People desiring clarity slogged knee deep, then waist deep, and it kept coming. My reports avoided politics largely because I do not understand Thai politics. There can be value in this, just as a Korean, for instance, can come to the United States and observe from a “here and now” perspective and, quite possibly—if he sticks to what he sees and not what people tell him to see—render a more accurate observation from a riot. The “mouths of babes” are not restricted to children. Even as the World Watched III: Getting Hit to Get the Shot
During the Bangkok fighting in May, radio interviewers back America kept asking about the overuse of force by the Thai Army. I answered that’s not happening, and there seem to be hundreds of journalists crawling over the streets, and I see them with cameras on tripods on balconies (like mine was) or peering through windows. How could the Thai government hide a herd of elephants in front of all those cameras? Even as the World Watched II: Tasting the Kool-Aid
This journalist was all over the place. She stood out from the crowd for obvious reasons. One evening, as the sun was setting, she was walking down a mostly desolate street not far from Dusit Thani hotel, and she was alone with that little camera. Soldiers were here and there, and I thought, “That’s a brave woman.” She walked by and I never said hello. On another day, she walked by and I was talking with some journalist whose name I never got, and said that if she took off that helmet and body armor you might think she is just another pretty face, but she’s not just another pretty face, is she? The journalist said that he had once seen her at another time, and she was curled up on the ground, sleeping by a trash can, and he said she is a brave one indeed. Even While the World Watched: Part I
Michael Yon Recent violence focused world attention on the Kingdom of Thailand. As the attention flowed in, foreigners poured out, even though fighting was tightly localized and not focused on travelers. Tourists literally had to search for trouble to find it. Of course, some did. Like other famous countries, Thailand seems to be annotated in peoples’ minds by a single footnote. This is akin to trying to describe the contents of an Encyclopedia using a single, all-encompassing sentence. If asked, many people might summarize Americans as rich, arrogant, imperialistic Christians, while we might describe ourselves as peaceful, freedom-loving and generous to a fault. Likewise, Thailand wears its own name tag – especially so in the touristy areas – yet intricate realities of both countries naturally defy broad strokes. Gobar Gas II
(Unabridged)
Michael Yon Brunei, Afghanistan, Nepal, Cambodia, Laos, Vietnam Among the more interesting coalition forces fighting in Afghanistan are the legendary Nepalese Gurkhas. Trained and fielded by the British, as they have been since colonial days, Gurkhas are a fascinating admixture: today many are British soldiers used to traveling the world. Many of them grew up barefoot and poor in remote and primitive mountain villages in the high Himalayas: places that closely resemble parts of Afghanistan, geographically and culturally. They understand impoverished life in a harsh environment personally, though Nepal has enjoyed some material progress in the last few decades. That combination of background and experience makes Gurkhas helpful at generating useful approaches to Afghan development. They know what is possible, and they’ve seen experiments succeed or fail. Gobar Gas
(Abridged version1)
Brunei, Afghanistan, Nepal, Cambodia, Laos, Vietnam Michael Yon A Gurkha Idea Among the more interesting coalition forces fighting in Afghanistan are the legendary Nepalese Gurkhas. Trained and fielded by the British, as they have been since colonial days, Gurkhas are a fascinating admixture: today, they are elite soldiers used to traveling the world. But many of them grew up barefoot and poor in remote and primitive mountain villages in the high Himalayas—places that closely resemble parts of Afghanistan, geographically and culturally. Forefathers of some of today’s Ghurkas fought in the Afghan region during earlier wars. Gurkhas understand impoverished life in a harsh environment, though Nepal has enjoyed material progress in recent decades that is mostly unrealized in Afghanistan. Unlike forces from Europe or America, who often regard Afghanistan as an outpost of 13th Century life, Gurkhas can provide a link between primitive Afghan standards of development, and the possibilities for progress, with insights and connections that might elude most Westerners. เด็กหญิงในอ้อมกอด
พิมพ์ครั้งแรก 14 พฤษภาคม 2548
(สื่อโปรดติดต่อ This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it ) โมซูล, อิรัก พันตรีมาร์ค บี๊กเกอร์พบเด็กผู้หญิงคนนี้หลังจากเหตุระเบิดรถยนต์ (car bomb) ที่เข้าโจมตีพวกเราขณะที่เด็กๆ กรูเข้ามาห้อมล้อมอยู่รายรอบบริเวณ บรรดาทหารทั้งโกรธและโศกเศร้าไปตลอดสองวัน เหตุที่พวกเขาโกรธก็เพราะ หากผู้ก่อการร้ายชะลอการจู่โจมลง ปล่อยให้รถตรวจการณ์ผ่านไปอีกเพียงไม่กี่ช่วงถนนแล้วค่อยลงมือ เด็กๆ เหล่านี้ก็จะปลอดภัย แต่เปล่า มันรอไม่ได้ คนขับรถระเบิดพลีชีพห้อรถยนต์พุ่งเข้าชนรถหุ้มเกราะ (Stryker-สไตรค์เกอร์ คล้ายรถถัง 8 ล้อ-ไม่มีสายพาน) ในขณะที่เด็กตัวเล็กๆ เกือบยี่สิบคนกำลังวิ่งล้อมหน้าล้อมหลังโบกมือให้เหล่าทหาร สำหรับผู้พันบี๊กเกอร์คนนี้, เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ผมก็เห็นเขาช่วยเหลือทหารระหว่างการถูกโจมตีครั้งใหญ่, เข้ามาดึงกำลังพลออกไปส่วนหนึ่ง (กำลังพลที่พวกเรากำลังต้องการ ณ ที่เกิดเหตุ) เพื่อไปช่วยเขานำเด็กผู้หญิงคนนี้ส่งโรงพยาบาลของอเมริกัน เขาต้องการให้เธอได้รับการรักษาดูแลจากแพทย์อเมริกัน ไม่ใช่โรงพยาบาลท้องถิ่น แต่ท้ายที่สุด เธอไม่รอด ผมถ่ายรูปนี้ได้ตอนที่ผู้พันบี๊กเกอร์วิ่งมาอุ้มเธอออกไป เขาหยุดวิ่งลงหลายครั้งเพื่อพูดกับเธอและกอดเธอ ทหารชุดนี้กลับไปยังจุดเกิดเหตุในวันรุ่งขึ้นเพื่อดูแลว่าชาวบ้านต้องการความช่วยเหลือในสิ่งใดบ้าง พวกเขาเปิดบ้านต้อนรับอย่างอบอุ่น เด็กๆ หลายคนวิ่งเข้ามาทักทายและขอจับมือกับทหาร ในที่สุด หน่วยสอดแนมคงได้ข่าวว่าเรากลับมาและเริ่มยิงใส่เรา ฝ่ายกำลังของทหารอเมริกันและตำรวจอิรักตอบโต้ เปิดฉากยิงกันราวสมรภูมิรบ ผมเห็นตำรวจอิรักถูกยิงบาดเจ็บกับตาคนหนึ่ง, แต่เขาดูไม่เป็นไรมากนัก หันมายิ้มให้ผมขณะที่ขาเป็นรูโบ๋ด้วยกระสุนปืนขนาดเขื่อง ผมยิ้มตอบ สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนคือ ความรู้สึกต่อผู้ก่อการร้ายของชาวบ้านในละแวกนั้นไม่แตกต่างไปจากเรา เราจะกลับไปที่นั่นอีก และเหล่าทหารหวังแต่เพียงพวกมันจะโผล่หัวออกมาให้เห็น ทุกๆ คนยังโกรธไม่หายที่มันโจมตีเราในขณะเด็กวิ่งเล่นอยู่ใกล้ๆ ชะตาของพวกมันใกล้ขาดเต็มทีแล้ว (ปัจฉิมลิขิต) รูปของพันตรีบี๊กเกอร์ อุ้ม ฟาราห์, ชื่อของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เสียชีวิตลงในอ้อมกอดของเขา ปลุกเร้ากระแสตอบรับจากผู้คนทั่วโลก ผมใช้เวลาตลอดสอง-สามวันที่ผ่านมา อ่านจดหมายและข้อความเศร้าสลดและพยายามตอบกลับเท่าที่กำลังสามารถ แต่กระแสจดหมายก็ถาโถมผมจนต้องพ่ายลง ไม่ต่างอะไรกับสายน้ำหลากที่เอาชนะได้แม้แต่นักว่ายน้ำที่เก่งกาจที่สุด เช้านี้ เสียงเคาะลั่นขึ้นที่หน้าประตู “คิว” แต่งตัวพร้อมรบ ในมือถืออาวุธ ติดวิทยุสื่อสารของทหารชนิดมีเฮดโฟนติดกับไมค์คาดลงมาข้างแก้ม โครม, โครม, โครม! คิว ทุบที่หน้าประตูห้อง “ไมค์! อยู่หรือเปล่า?!” “รอเดี๋ยว,” ผมตอบ เปิดประตู “ทำไมยังไม่พร้อมอีก! หยิบของเร็ว...เราจะไปกันแล้ว!” รองเท้าบู๊ทของผมจอดสนิทนิ่งอยู่ที่มุมห้อง “วันนี้ผมไปด้วยไม่ได้” ผมตอบ ปรายหางตากลับมาที่แล็พท็อป “ไงนะ?” “บอกพรรคพวกด้วยว่า วันนี้ผมไปไม่ได้” “โอเค!” คิวรับคำสั้นๆ แล้วเดินกลับไปยังรถหุ้มเกราะ ทิ้งผมไว้ข้างหลัง เหล่าทหารออกปฏิบัติภารกิจโดยไม่มีผมเข้าร่วม ผมนั่งอยู่ตรงนี้ ตอบอีเมล์ฉบับท้ายๆ ในขณะที่เพื่อนๆ ใน ดิ๊วซ์ โฟร์ ออกตรวจการณ์ในเมืองโมซูล มือของผมอาจอยู่ที่นี่ แต่หัวและหัวใจมันล่องลอยไปฝ่าฟันอยู่บนท้องถนน อีกครั้ง...หลายวันมานี้ผมโต้คลื่นอยู่กับกระแสตอบรับจากรูปภาพใบนั้น แต่แล้วผมก็ต้องกลับมาสู่สิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุด นั่นก็คือการโพสต์รายงานข่าวสถานการณ์ในอิรัก ผมจะพยายามอ่านจดหมายทุกฉบับ และทุกข้อความ ผมขอขอบคุณอย่างบริสุทธิ์ใจสำหรับทุกๆ คนที่อุตส่าห์สละเวลาเขียนเข้ามา แต่ดูเหมือนกับการรายงานครั้งนี้ ผมต้องยอมแพ้กระแสธารแห่งการตอบรับ และว่ายเข้าฝั่งในที่สุด ไมเคิล
The Atlantic: Michael Yon's WarAuthor: D.B. Grady This article has a lot of beef: Afghanistan, Thailand, General Stanley McChrystal, General David Petraeus, Brigadier General Daniel Menard, milkooks, Bob Ainsworth, and more.
Court Decisions on Bagram Detainees
25 May 2010 We all are aware that war leads to difficult situations. In regard to detainees, we've seen terrorists released only to strike again. Yet in the interest of justice we are concerned about detaining potentially innocent people. Difficult times, difficult answers. In summary, some detainees at Bagram are trying to use American courts to chisel their way out. Last year, a group of people were asked to join in offering an opinion to the court. Those were: Special Forces Association, U.S. Army Ranger Association, Senator Lindsey Graham, Col. (ret) Abraham German, Wade Ishimoto, Prof. Andrew Nichols Pratt, Dr. Dennis Walters, Rear Admiral (ret) George Worthington, Michael Yon and Senator Ryan Zinke. The good attorneys who are trying to keep us from getting blown up by repeat offenders emailed today. The above parties received the following message from Attorneys David Rivkin and Carlos Ramos Mrosovsky: Court Martial Of Brigadier General Daniel Menard
Heavy fighting erupted in Thailand and I was slightly set back from Afghanistan dispatches. Am back to work on a series of major Afghanistan dispatches.
Penguins of Afghanistan
Published: 13 May 2010 There are no birth certificates in these villages. No death certificates. No driver’s licenses or addresses or phonebooks, and if there were, few people would be able to read them. In this mostly illiterate country, there are no paperwork hassles. Corruption is a problem but bureaucracy and identity theft surely aren’t. Most Afghans have never been entered into any system. Like penguins on the ice, they are born, they live and they die, and that’s all. An Afghan Story
Published: 9 May 2010 If normal life were a river, most days would likely be a slow-moving, meandering passage. But when a life squeezes into the gorge of war, there can be a deafening whitewater, falls and yet bigger falls, slams against stones, falls again and underwater no air and over the falls again and time stretches and compresses and seems to defy normal experience and over the falls again and you drown or don’t. Some people come out the other side exhilarated and want to do it again and again, while others are terrified, and yet others will just do what needs to be done. The persistence of the memories wrought would seem to leave clocks drooped over limbs or floating away. Big Guns
28 April 2010 The intention was to write a detailed dispatch on the 3-17th Field Artillerly. Unfortunately, General Stanley McChrystals’ crew broke an agreement I had with the Army to stay until 5/2 Stryker Brigade Combat Team leaves Afghanistan, and so the research on this dispatch was not completed. However, there are some nice nighttime photos and so this dispatch is more about Canons than cannons.
Battle for KandaharBaghtu Valley
The counteroffensive has begun. More accurately, it might be called a counter-counteroffensive. Close to a decade ago, we beat the Taliban and al Qaeda here. The Taliban regrew and waged an increasingly successful counteroffensive. And so our ninth year at war is the year of our counter-counteroffensive. The most remarkable feature of our counter-counteroffensive likely will be the Battle for Kandahar, or BfK. Kandahar was the birthplace of the Taliban and Kandahar City is the provincial capital. The Taliban is succesfully wresting Kandahar back into their control. The BfK is likely our last effort to halt and reverse Taliban influence from spreading. The winner in the BfK will be set to eventually take most or all of the chips off the table, and so BfK is crucial to the outcome of the war. War above McChrystal's Head
Published: 17 April 2010 
Under Cover of the Night
with 1-17th Infantry
11 April 2010 During a mission there is no “pause” button. It’s on until it’s over. Recently, Charlie Company 1-17th Infantry conducted a mission that included visiting villages in the Shah Wali Kot district of northern Kandahar Province. The main threats in this area are bombs and mines. Many vehicles have “mine rollers” on the front that are designed to detonate the bomb before it gets under the vehicle. The bombs often are big enough to completely obliterate any tank or armored vehicle ever built. During the mission, a mine roller on a Stryker broke, causing Charlie Company to overnight in the desert. Village Boys
Easter Sunday, 2010 Back in December, C-Co 1-17th Infantry battalion had been in about the worst place in Afghanistan. There is stiff competition for the position of actual worst place, and I am sure there are many contenders that remain unknown, but the Arghandab was one of them. The battalion had lost more than twenty soldiers, and C-co alone had lost 12 with more wounded. In December 2009, C-Co was moved north into Shah Wali Kot and has been running missions here for more than three months. I’ve only been at Shaw Wali Kot for a week. |
|
More Articles...
|
|
|
| Page 1 of 17 |
